تأثير فعاليت¬هاي آزمايشگاهي برخودكارآمدي و عملكرد تحصيلي دانش¬آموزان

هدف از اين پژوهش، تأثير فعاليت¬هاي¬آزمايشگاهي برخودكارآمدي و عملكرد تحصيلي دانش¬آموزان بود كه به روش توصيفي و از نوع زمينه¬يابي انجام شد. جامعه آماري پژوهش، كليه دانش¬آموزان دخترانه مدارس دولتي عادي پايه دهم ناحيه دو ساري به تعداد 191 نفر بودند كه به روش نمونه¬گيري تصادفي طبقه¬اي بر حسب رشته تحصيلي از آنان انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل دو پرسشنامه استاندارد خودكارآمدي عمومي شررتحصيلي دانش¬آموزان و پرسشنامه عملكرد تحصيلي فام تيلور بود. براي تجزيه و تحليل داده¬ها آمار استنباطي استفاده مي¬شود كه سطح آمار استنباطي، به بررسي فرضيه¬هاي پژوهش پرداخته و با استفاده¬آزمون T از¬ تك¬نمونه¬اي فرضيه¬ها تأييد شده¬اند. نتايج¬ نشان داد كه ¬فعاليت¬هاي¬آزمايشگاهي¬بر خودكارآمدي عمومي و عملكرد تحصيلي دانش¬آموزان تأثير معناداري دارد. ضمن اينكه فعاليت¬هاي آزمايشگاهي بر ابعاد عملكرد تحصيلي (خودكارآمدي، تاثيرات¬هيجاني، برنامه¬ريزي، فقدان كنترل پيامد، انگيزش) دانش¬آموزان تأثير معناداري دارد. ﻟﺬا ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد مي¬ﺷﻮد ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر اﻓﺰاﻳﺶ خودكارآمدي و ﺑﻬﺒﻮد ﻋﻤﻠﻜﺮد ﺗﺤﺼﻴﻠﻲداﻧﺶ¬آﻣﻮزان ﺳﻄﺢ فعاليت¬هاي آزمايشگاهي مدارس تقويت شود.