نقش آموزش بر توسعه سرمايه انساني

هدف از اين مقاله، بررسي ارتباط بين دو عامل آموزش و سرمايه انساني مي باشد. پس از بيان برخي نظريات در مورد مفهوم سرمايه انساني و تعدادي از پژوهشهاي انجام گرفته در اين خصوص، به بررسي و مقايسه متوسط سهم مخارج آموزش و پرورش از توليد ناخالص ملي و نرخ رشد اقتصادي در برخي از كشورهاي در حال توسعه و توسعه يافته پرداخته مي شود. با توجه به بررسي هايي كه در اين نوشتار ذكر گرديده، درمي يابيم كه رشد منابع و سرمايه انساني با تكيه بر آموزش و تربيت نيروي ماهر و تحصيل كرده، از با ثبات ترين بخش هاي اقتصادي جامعه محسوب مي شود ونسبت به سرمايه هاي فيزيكي از ثبات و تعادل بيشتري برخوردار است. درحالي كه ساير بخشهاي اقتصادي غالبا با دوران هاي ركود و رونق مواجه هستند، طبيعت آموزش و پرورش نه تنها خود از ثبات و تعادل قابل توجهي برخوردار است، بلكه به هنگام ركود اقتصادي و بيكاري مي تواند نيروي كار را جذب نموده آن را تجهيز كرده و در هنگام رونق، نيروي كار آموزش ديده را تحويل جامعه دهد. همچنين تقويت سرماية انساني باعث رشد فزاينده در سرمايه هاي ديگر از جمله سرماية اجتماعي، دانشي، فكري و فيزيكي و... مي شود