حالت نمايي صفر در فارسي

حالت دستوري در زبان به‌عنوان نشانه‌اي صرفي درنظر گرفته مي‌شود كه همراه با اسم مي‌آيد و نقش نحوي يا دستوري اسم را نشان مي‌دهد. در زبان‌هايي كه از نظام حالت بهره مي‌برند، حالت غالباً به‌صورت تكواژي دستوري به اسم افزوده مي‌شود و نقش آن را نشان مي‌دهد؛ اما در بسياري از زبان‌ها حالت با استفاده از ضماير متفاوت فاعلي و مفعولي و يا حروف اضافه همراه با اسم نمود مي‌يابد. مهمترين حالت‌هاي دستوري حالت‌هاي فاعلي، مفعولي، مفعول غيرمستقيم و ملكي هستند. در فارسي معيار امروزي براي نشان‌دادن مفعول مستقيم نشانه پس‌اضافه «را» و براي مفعول غيرمستقيم حروف اضافه قبل از اسم به‌كار مي‌رود. همچنين، در فارسي علاوه‌بر نقش‌هاي مفعول مستقيم و غيرمستقيم كه نشانه آشكار حالت‌نمايي دارند، فاعل نيز داراي نشانه حالت‌نمايي است كه بر روي اسم مشخص مي‌شود. پايانه حالت فاعلي تكواژي صفر است كه در جمله نمايان نيست؛ اما وجود دارد. اين مقاله كوششي است براي تبيين و اثبات وجود حالت‌نماي فاعلي صفر در زبان فارسي معيار امروزي.