ضرورت توجه به سنت هاي الهي در تهيه طرح هاي عمراني و توسعه اي

پیشرفت هاي علمی بشر در ده ههاي اخیر، بعضاً سبب شده است كه بشر دچار غرور گشته (العلم حجاب الاكبر) و به جنگ طبیعت رفته و تلاش نماید تا همه مسائل و مشكلات را با عینك فنی – مهندسی حل نماید. این دیدگاه سبب شد كه در زمینه توسعه روستایی و تهیه طرحهاي عمرانی، كشاورزي و منابع طبیعی نیز برنامه ریزي بالا به پایین حاكم شود. در این سیستم متخصصین و كارشناسان براساس علم و دانش خویش (كه هنوز بسیار اندك و ناقص است) و بدون توجه به مسائل اقتصادي و اجتماعی و فرهنگ و آداب و رسوم مردم محلی و بهر هبرداران از این طرحها و پرو ژ هها، نسخه هایی را براي توسعه منطقه تهیه و به مردم و مسئولین محلی دیكته می نمودند كه بدیهی است در بسیاري از موارد، محكوم به شكست بود. مطالعات و بررسی هاي انجام شده در زمینه علل شكست برخی از پروژ ههاي عمرانی، توجه اندیشمندان را به نقش و اهمیت مشاركت مردم و ضرورت جامع نگري و كل نگري و نگرش سیستمی در انجام مطالعات و طراحی، معطوف نمود و از حدود دو دهه قبل رویكردهاي مشاركتی در مطالعه و طراحی پروژ هها مرسوم شد. دیدگاه توحیدي ما و آموزه هاي دین مبین اسلام كه كاملترین دین و روش زندگی است حاكی از آن است كه خداوند حكیم و علیم، سنتهایی را بر خلقت و طبیعت و محیط زیست حاكم نموده است كه چه بسا شناخت و رعایت آنها می تواند ضامن موفقیت پروژ هها و طر حهاي ما باشد. با توجه به ناقص بودن و تجربی بودن علم بشر، بنظر می رسد این مهم می بایست بیش از پیش مورد توجه همه مردم و مسئولین و بخصوص اندیشمندان مذهبی قرار گیرد. چه بسا علت شكست برخی پروژ ههاي عمرانی، عدم توجه بشر به قوانین و سن تهاي الهی است.