جايگاه كودك در سياست نامه خواجه نظام الملك طوسي با رويكرد تاريخ گرايي نو

سياست نامه يا سيرالملوك اثر خواجه نظام الملك طوسي از آثار برجسته ي نثر فارسي در قرن پنجم است. مؤلّف در اين كتاب به تعليم و توصيه ي آداب پادشاهي و مملكت داري پرداخته است. در ميان صفحات اين اندرزنامه اشاراتي به كودكان نيز به چشم مي خورد كه مورد تمركز اين پژوهش قرار گرفته اند. در جمع آوري اشارات مرتبط با كودكي، به جست و جوي كلمات كودك و فرزند و خردسال و ... بسنده نشده است و تمامي جملات و عباراتي كه به صورت مستقيم يا غيرمستقيم با مفهوم كودكي در ارتباط بوده اند مورد بررسي قرار گرفته اند. يافته هاي اين بررسي نشان مي-دهد كه توصيف سيماي كودك در سياست نامه را مي توان ذيل اين موضوعات دسته بندي نمود: در جايگاه بي خردي و ضعف، مورد ترحم و نيازمند حمايت، تحقير شده و گاه در رديف اموال. همچنين بررسي جايگاه كودك و كودكي در سياست نامه با رويكرد تاريخ گرايي نو نشان مي دهد كه گفتمان قدرت حاكم بر كتاب زمينه ساز اين نوع نگاه به كودك بوده است و نظام حكومتي، توجه به اصل و نسب، روابط والد- فرزندي، و رويكردهاي تربيتي اجزايي از گفتمان قدرت مرتبط با كودك در سياست نامه هستند كه شناخت آن ها از اين جهت كه امكان بروز و ظهور در دنياي امروز را نيز دارند حائز اهميّت است.