نفثه المصدور از روايتِ تصويري مكتوب تا رمان روايي مدرن

روايت يكي از اساسي‌ترين عناصر ادبيات به شمار مي‌رود ، كه تنوع اَشكالِ آن شگفت ‌آور است. بُعدهاي آن را مي‌توان در زبان شفاهي، كتبي، تصاويرها، ايماها و اشاره‌ها و حتي در گفت و شنودهاي روزانه جستجو كرد. با اين توصيف مي‌توان گفت كه روايت با تاريخ بشري آغاز شده‌است. نسوي كه در نقثه الصدور به صورت روايي ، احساس و تجريه‌هاي ديداري و شنيداري خود را باز آفريني مي‌كند. براي عبور از ناهمواري‌هاي پيشِ رو ، روايت ادبي خود را به حوزه‌ي روايت تصويري مكتوب مي‌كشاند. اين حوزه مربوط به جنبه‌ي بصري سازي زباني است. جنبه‌ي بصري سازي زباني در متون روايي بر اساس بلاغت شكل مي‌گيرد ، كه استعاره مهم‌ترين و اساسي‌ترين روش آن است. نسوي در نفثه المصدور اين حوزه را به قلمروي بدل كرده است كه بعضي از گفتمان‌ها ، از جمله ايده و تفكر خود، و گاهي شكوه و درد دل ، و بث الشكوايه را راحت‌تر بيان كند، و به صراحت مي‌توان گفت كه اين‌ها نوعي عصيان‌گري نسبت به وضع موجود بوده است كه نويسنده در فضاي آن روزها توانسته، خاطرات و خطراتي كه ديده و شنيده ، وصف، و هرگاه زبان وصف از بازآفريني آن‌ها ، به هر دليلي، باز مانده است، پناه بر زبانِ استعاري به مفهوم متافيزيكي آن ‌ببرد. در اين ميان حوزه‌ي روايت تصويري مكتوب، مهم‌ترين و مطمئن‌ترين حوزه‌ي پيش روي نويسنده‌ي نفثه المصدور بوده است. اين نوع متون روايي، امروزه ردِ پاي خود را در قالب رمان‌هاي روايي، باز يافته است، كه با حديث نفس بيان مي‌شوند، و در غرب به يك نوع سبك رمان فراگير تبديل گشته است. در اين ميان مي توان به رمان نويساني از جمله: رومن رولان، هرمان هسه، ويليام فاكنر، ويرجينيا وولف، و در ايران هم، به نويسندگاني مانند هوشنگ گلشيري، عباس معروفي، رضا قاسمي و... اشاره كرد. در اين نوشتار سعي بر اين است كه روايت تصويري مكتوب تعريف و علت انتخاب آن از طرف نويسنده، و ردِ پاي آن كه امروزه در رمان‌هاي مدرن به چشم مي‌خورد ، بررسي شود