بررسي نقش كاربري هاي اراضي مختلف در سيل خيزي (مطالعه موردي حوضه آبخيز طالقان)

در دهه های اخیر به واسطه افزایش جمعیت تغییرات كاربری اراضی جهت بهبود كیفیت زندگی و تامین غذا و مسكن افزایش یافته است. این امر بدون برنامه ریزی و شناخت عواقب تغییرات در آینده دور و نزدیك بر تشدید بلایای طبیعی، باعت صدمات جبران ناپذیری می شود. این پژوهش با هدف شناخت و اولویت بندی مناطق موثر بر سیل خیزی، در حوضه آبخیز طالقان انجام گرفته است. بدین منظور داده های باران سنج ثبات و رواناب ثبت شده معادل آن توسط ایستگاه های هیدرومتری حوضه مورد مطالعه طی دوره آماری (1372-1392) از سازمان آب منطقه ای استان تهران اخذ و با استفاده از نرم افزار GIS نقشه های مشخصات فیزیكی آن تهیه گردید. چهار واقعه سیل از آمار موجود استخراج و در مدل هیدرولیكی HEC-HMS با روش SCS و Lag time مورد واسنجی قرار گرفت. نتایج این پژوهش نشان داد میزان مشاركت زیر حوضه ها در دبی خروجی كل حوضه تنها تحت تاثیر مساحت و بده اوج زیر حوضه ها نبوده و عواملی مانند شماره منحنی و گروه هیدرولوژیك خاك اراضی مرتعی فقیر، اراضی زراعی، تغییرات انسانی همچون افزایش ساخت و ساز از عوامل تاثیر گذار در سیل خیزی این حوضه می باشد.