سنجش اعجاز قرآن به مثابه يكي از مباني تفسير قرآن

در نگاهي تجويزي، اعجاز قرآن به مثابه مبناي تفسير، بدين معناست كه باور به اعجاز قرآن در فرايند و سمت و سوي تفسير، اثري تعيين كننده دارد و چنين باورزي، لازمه هر تفسير معتبري است. اين مدعا گرچه در ميان قرآن پژ هان موافقان و مخالفاني دارد. اما نوستار حاضر بر اين باور مبتني است كه اين مدعا از دو حيث داراي ابهام و اشكال اساسي است: ابهام در ناحيه «اعجاز قرآن» و اشكال در ملاك «مباني تفسير» و تا اين دو برطرف نشود، مدعا روشني و وضوح خود را پيدا نمي‌كند و تا مدعا روشن نشود رد و قبول آن نيز امري معقول نخواهد بود.