بررسي وضعيت زادآوري در مسيرهاي چوبكشي رها شده در جنگل شفارود گيلان، ايران

تضمين بقاي زادآوري براي اجراي مديريت پايدار در جنگل امري ضروري محسوب ميشود و هرگونه تغيير كه در وضعيت زادآوري بوجود آيد، سيماي تودههاي جنگلي را در آينده دگرگون ميسازد. در اين تحقيق وضعيت استقرار زادآوري بر اساس طبقات قطري و تفكيك گونه در داخل مسير چوبكشي رها شده و حاشيه مسير، مورد مطالعه قرار گرفت. اين مطالعه در دو مسير چوبكشي رها شده، در مدت 20 سال و ديگري 35 سال در جنگل شفارود گيلان، صورت گرفت. برداشت اطالعات در مركز مسيرهاي چوبكشي و در فواصل 25، 50، و 75 متري از مسير چوبكشي انجام شد. قطعات نمونه 100 متر مربعي )5×20( به روش تصادفي برداشت شدند و فراواني گونهها در كالسههاي قطري 2/5-0، 5-2/5، 7/5-5 سانتيمتر و ارتفاع زير 1/30 متر ثبت شد. بر اساس نتايج، باز شدن تاجپوشش در داخل مسير چوبكشي باعث اسقرار گونه نورپسند افرا شده و در مسير رها شده در مدت 33 سال، شرايط جديد در كنار زادآوري راش و افرا امكان زادآوري توسكا كه از گونههاي پيشگام است را نيز فراهم كرده است.