بررسي تطبيقي نفس از ديدگاه ملاصدرا و امام خميني(ره)

براي درك جايگاه انسان و اهميت شناخت انسان در فلسفه صدر المتألهين همين بس كه او حكمت متعاليه، يعني سلوك عقلي‌اش را در هستي‌‌شناسي بر مبناي چهار سفر معنوي انسان مرتب كرده است. ؛ از اين رو در اين مقال سعي شده تا با طرح مسائلي چند با نگاهي معرفت شناسانه به انسان‌شناسي صدرايي بپردازيم. او نفس را «كمال اول براي جسم طبيعي» تعريف كرده و آن ‌را جوهري بسيط و مجرد مي‌داند و براي آن براهيني اقامه كرده، امام خميني(ره) نيز در اين زمينه توافق بسيار قابل توجهي با حكمت متعاليه دارد و حجم بالايي از آثار حكمي ايشان، به بررسي ماهيت، هويت و ابعاد وجود انسان اختصاص يافته؛ از اين روست كه فضاي بحث و مطالعه آثار امام به موازات انسان‌شناسي حكمت متعاليه پيش رفته است. هدف اين پژوهش نشان دادن اين هماهنگي در اين دو حكيم مي‌باشد كه مطالب به شيوه توصيفي و تحليلي بيان شده است.