بارزه هاي هنرمند در فضاي ايدئولوژي ديني

هر انساني چه بخواهد و چه نخواهد، چه بداند و چه از آن غافل باشد چه رسما اعلام كند و چه از بيان آن استنكاف ورزد، عمارت عُمر و فعاليت ها و اعمال و رفتار خويش را بر اركاني استوار مي نمايد كه از جهان بيني و نحوه نگرش او به عالم هستي و غايتي كه براي حيات قائل است، استخراج و استنباط شده اند. به طريق اولي هنرمند نيز به عنوان كسي كه عمل او جلوه اي از توان خلاقيتي است كه در نهاد او به وديعه نهاده شده است از اين قاعده مستثني نمي باشد. ريشه داشتن فكر و عمل انسان در جهان بيني و باورهاي او و وجود اصولي جهاني و مورد قبول همه جوامع، مفروضات مورد قبولي هستند كه به استناد آن ها مقاله حاضر سعي در شناسايي تأثير تفكر ديني (بعنوان يك نوع جهان بيني) بر شكل گيري هنرمند (انساني كه به خلق آثاري مي پردازد) و بر آثار هنري وي دارد. اين كوششي است در جهت آشنايي با چگونگي هدايت و جهت دادن هنرمند و همچنين ويژگي هاي آثار وي در قالب اصول جهاني مطابق تفسيري كه تفكر ديني از آنها ارايه مي نمايد.