مطالعه كيفي تجارب زنان از هويت فرهنگي و آسيب هاي خانوادگي ناشي از ‏ جهاني شدن در اصفهان

هدف اين پژوهش بررسي تجارب زنان از هويت فرهنگي و آسيبهاي خانوادگي ناشي از جهاني شدن بود كه به صورت يك مطالعه ‏كيفي از نوع پديدار شناسي انجام گرفت. مشاركت كنندگان با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند كه پس از ‏اشباع اطلاعات به دوازده نفر رسيدند. ابزار پژوهش مصاحبه عميق بود. تجزيه و تحليل داده ها با روش هفت مرحله اي استيويك ‏كلايزي انجام گرفت. در مورد روايي داده هاي كيفي از روايي سازه (رويكرد لينكلن و گوبا) ، روايي بيروني، روايي توصيفي و روايي ‏تفسيري استفاده گرديد و در رابطه با قابليت سازگاري يا اطمينان از رويكرد سه گانه رائو و پري(2003) استفاده شده است. از ‏داده ها تعداد 170 كد استخراج گرديد. يافته ها در سه بعد «جهاني شدن»، «هويت فرهنگي» و «آسيبهاي خانوادگي ناشي از ‏هويت فرهنگي آسيب ديده» تقسيم بندي گرديدند. يافته هاي جهاني شدن با سه مقوله اصلي «تجارت»، «مد» و« تكنولوژي ‏ارتباطي» و شامل 9 زيرمفهوم، يافته هاي هويت فرهنگي با 7 مقوله اصلي «هنر،معماري و مراسم سنتي» ، «زبان»،« لباس»، ‏‏«اعتقادات ديني»، «موسيقي»، «فيلم»، «غذا» وشامل 24 زيرمفهوم و علاوه بر اين يافته هاي آسيب هاي خانوادگي با سه مقوله ‏اصلي «مشكلات ارتباط فرزندان با والدين»، «مشكلات ارتباط زن و شوهر» و «طلاق» شامل 18زيرمفهوم تقسيم بندي شد. نهايتا ‏نتايج نشان داد جهاني شدن در برخي از افراد منجر به تضعيف مولفه هاي هويت فرهنگي مي شود و ديدگاه افراد را متحول مي ‏سازد و انعكاس اين تحول در زندگي ايشان منجر به آسيبهاي خانوادگي مي گردد كه در اين رابطه تجارب زنان از جهاني شدن، ‏هويت فرهنگي و آسيب هاي خانوادگي ناشي از جهاني شدن مورد بررسي قرار گرفت.‏