تاثير يك دوره تمرينات تركيبي بر عملكرد تكواندوكاران مرد مبتلا به كمردرد غير اختصاصي مزمن بر اساس پروتكلNASM

مقدمه: هدف از اين پژوهش، بررسي تاثير پروتكل 8 هفتگي تمرينات تركيبي بر عملكرد تكواندو كاران مرد مبتلا به كمردرد غير اختصاصي مزمن بر اساس پروتكل NASMبوده است. آزمايشات و مطالعات متفاوت انجام شده، كه در اين بين برخي پژوهشگران عضلات را به عنوان يك واحد مجزا بررسي كرده اند و برخي تمركز بر مطالعه عضلات به عنوان زير سيستم هاي عضلاني داشته اند. 1 روش شناسي: تعداد 27 آزمودني كه شامل تكواندوكاران مرد مبتلا به كمردرد غير اختصاصي مزمن بودند به 2 گروه كنترل (12) و تجربي (15) تقسيم شده. انجام 8 هفته تمرينات تركيبي در 4 فاز مجزا به آزمودنيهاي گروه تجربي پيشنهاد شده. در فاز 1 و 2 پروتكل تمريني شامل تمرينات مهاري و انعطاف پذيري با تمركز بر عضلات كوتاه شده بوده. در فاز 3 تمركز تمرينات بر فعالسازي عضلات دچار ضعف بصورت مجزا انجام شده و در نهايت تمرينات انسجام در فاز 4 با تمركز بر زير سيستم هاي عضلاني به پايان مي رسد. گروه كنترل برنامه بازتواني خاصي را دريافت نكردند. پيش آزمون و پس آزمون ارزيابي شده از هر دو گروه تجربي و كنترل شامل آزمونهاي شناي سوئدي، پاروي ايستاده و پرس ايستاده با دمبل، اسكات بالاي سر، اسكات با يك پا، پرش جفت، گام برداشتن،ديويس و LESS تعادل ستاره بود. نتايج: بعد از اجراي 8 هفته تمرينات بازتواني با توجه به نتايج بدست آمده در پس آزمون ميتوان اينگونه عنوان نمود كه با توجه به آزمونهاي شناي سوئدي (p=0/003)،پاروي ايستاده (p=0/019) و پرس ايستاده با دمبل (p=0/000) تمرينات تركيبي منجر به بهبود معنادار عملكرد شانه-سر و گردن شده است. همچنين با توجه به نتايج حاصله در پس آزمونهاي اسكات بالاي سر (p=0/000) و اسكات با يك پا (p=0/000) تمرينات تركيبي منجر به بهبود معنادار عملكرد كمربند كمري-لگني –راني شده است. با توجه به نتايج بدست آمده در پس آزمونهاي پرش جفت (p=0/000)، گام برداشتن (p=0/003)، ديويس(p=0/000) و (p=0/000) LESS تمرينات تركيبي بر وضعيت بدني پويا در آزمودنيها تاثير معنا دار داشته است. در نهايت با توجه به نتايج بدست آمده در پس آزمون تعادل ستاره (p=0/000) مي توان گفت كه تمرينات تركيبي تاثير معناداري در ارتقاي تعادل پوياي آزمودنيها داشته است. بحث و نتيجه گيري: در نهايت پژوهش حاضر نشان داد تمرينات تركيبي تاثير معناداري در بهبود عملكرد شانه- سر و گردن, كمربند كمري –لگني- راني، بهبود وضعيت بدني پويا و ارتقاي تعادل پوياي تكواندوكاران مرد مبتلا به كمردرد غير اختصاصي مزمن داشته است.