بازشناسي الگوهاي مختلف ايوان در خانه‌هاي سنتي اصفهان بر اساس رابطه فضايي با بخش زمستان نشين

معماري ايراني شاهد استفاده از الگوهاي ماندگاري است. قديمي‌ترين و معتبرترين و ماندگارترين الگوي رايج سازمان‌يابي فضا در خانه‌هاي ايراني الگوي اتاق (فضاي بسته)+ ايوان (فضاي نيمه باز) + حياط (فضاي باز) است. از اين ميان فضاهاي نيمه باز به طور اعم و ايوان به طور اخص به عنوان فضاي گذار و ارتباط دهنده دو فضاي باز و بسته، از عناصر مهم خانه‌هاي ايران به شمار مي‌روند. با وجود چنين پيشينه‌اي، امروزه شاهد عدم يكپارچگي فضايي ايوان با فضاهاي جانبي آن از جمله اتاق‌ها، تالار و ... هستيم كه در واقع به شكل يك فضاي جدا كننده مستقل از درون درآمده است. بنابراين، با توجه به نقش مهم ايوان در خانه‌هاي ايراني به عنوان الگوي مرجع و تاثير قابل توجه آن در بالا بردن ارزش فضايي خانه، جا دارد كه ايوان به عنوان فضاي فراموش شده و يكي از ضرورت‌هاي خانه معاصر مورد بحث و بررسي قرار گيرد. پژوهش حاضر تلاشي در جهت شناخت الگوهاي مختلف ايوان در خانه‌هاي سنتي اصفهان براي به كارگيري و بازخواني آن در مسكن معاصر است. در اين راستا ابتدا تمامي خانه‌هاي اصفهان كه ايواندار هستند بررسي مي‌شوند، سپس با توجه به جانمايي‌هاي متفاوت ايوان نسبت به تالار و اتاق‌هاي سه دري و راهروها تيپ‌بندي مي‌شوند و الگوهاي مختلف ايوان به دست مي‌آيد و با روش تحليلي توصيفي نمونه‌هاي رايج و متداول كه با معيارهاي مسكن امروزي مطابقت دارند ارائه خواهند شد