انعكاس وقايع و تحولاتِ تأثيرگذار بيروني و دروني بر جريان معماري سنتي دوره ي پهلوي دوم در شكل گيري معماري معاصر ايران

معماري ايران ميراث دار 3000 سال معماري مدون مي باشد كه در دوره هاي گذشته همواره از يك روند مشخص و مستمر پيروي نموده است، كه با زمان پيش و پس از خود رابطه اي منطقي برقرار مي كرده، اما اين روند در دوره ي معاصر تداوم نيافته و از حدود 150 سال پيش تاكنون مجموعه اي از عوامل اقتصادي، اجتماعي و سياسي سبب نفوذ فرهنگ خارجي شده است و اين در حالي ست كه، معماريِ امروزيِ ما دائم از معماري گذشته صحبت ميكند و به آن مي بالد و مي دانيم براي اينكه بتوان سهمي در معماري جهان داشت بايد روحيه ي غالب معماري گذشته را در آثار به كار بست، لذا در اين پژوهش به دنبال آن هستيم كه با رويكردي تحليلي، جريان معماري معاصر ايران را در فاصله ي سالهاي 1357-1320 را در بستر شرايطِ سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و تحولات معماري از قبيل: (نظام آموزش معماري، نظام عملكردي معماري، نظام حرفه اي معماري، نظام فني و فن آوري، سبك هاي معماري و نقش معماران) و تأثير و تأثر ديگر تحولات بر جريان معماري سنتي، را مورد بررسي و تحليل قراردهد. اين رويكرد ميتواند نگرشِ تحليلي مخاطبان را در برخورد با جريانات جديد معماري تقويت نموده و زمينه ي استفاده عملي از تجربه هاي گذشته معماري سنتي ايران را فراهم آورد.