معماري پايدار زمينه گرا مبتني بر اقليم بررسي پارامترهاي موثر اقليمي در راستاي ايجاد آسايش مطلوب متقابل با محيط

يكي از بزرگترين چالشهاي پيش رو در معماري، عدم آگاهي و شناسايي مفاهيم ارزشي آن است. پايايي و معماري پايدار نيز يكي از اين موارد است كه به دليل ارتباط سطحي فرهنگ و معماري ايران با تكنولوژي و فرهنگ جديد امروزي و برداشتهاي ناآگاهانه از اين فرهنگها، باعث شده علي‌رغم وجود ردپايي عميق از به كارگيري اصول پايداري در معماري غني گذشته ايراني، به اين موضوع با افق ديد كاملا سطحي، غيرعلمي و سهل انگارانه در معماري جديد توجه شود. در اين مقاله از روش تحقيق توصيفي و تحليلي كه ذيل پژوهش هاي كيفي قرار مي گيرد استفاده شده است،كه با معرفي اصول پايداري، زمينه گرايي و اقليم و با توجه به فرهنگ، بافت شهري، اقليم ناحيه اي و نيازهاي روحي و جسمي انسان و نيز با در نظر گرفتن اين موضوع كه در عصر حاضر شهرها دستخوش تغييرات احداثي بناها گرديده اند و از احداث بصورت تك بناهاي منتفع از انرژيهاي محيطي، به سمت احداث بناهاي مبتني بر استفاده از انرژيها و تاسيسات مصنوع سير ميكنند، لزوم بهره گيري از اصول معماري پايدار امري ضروري و حياتي در كالبد شهري است. شهر، ماهيتي فراتر از مجموعه ساختمان‌ها است و در حقيقت مي‌توان شهرها را مجموعه‌اي از سيستم‌هاي در ارتباط ديد كه داراي روح و كالبد مي‌باشند. معماري پايدار با هدف كم كردن و نيز جلوگيري از مصرف بي رويه از منابع تجديد ناپذير و بهينه سازي مصرف منابع تجديدپذير شكل گرفته است. معماري پايدار در واقع بايستي شكل امروزي معماري سنتي گذشته باشد كه هماهنگ با شرايط اقليمي و فرهنگي هر منطقه عمل كند كه در نتيجه آن بتوان ساختمان‌ها را مجزا در نظر نگرفت و اصول طراحي پايدار را مبتني بر زمينه گرايي اقليمي قرار داد تا بتوانيم همزمان با طراحي ساختماني سبز و پايدار، شهري پايدار داشته باشيم و چهره‌اي سبز از شهرها، براي آينده جلوه نماييم.