مقدمه‌اي بر الگوهاي حكمروايي منطقه‌اي

امروزه گفتمان غالب در برنامه¬هاي اصلاحي مديريت شهري از مديريت دولتي نوين به حكمروايي خوب تغيير يافته است. در رهيافت حكمروايي خوب، پيوند سياست، اداره، همكاري و مشاركت تمامي ذينفعان، معيار حكمروايي و مديريت مطلوب بوده و در همين راستا تاكنون الگوهاي متفاوتي از حكمروايي شكل گرفته است. پژوهش حاضر نيز برآن است تا به بررسي و تشريح اين الگوها بپردازد. بنابر ماهيت مسئله پژوهش، روش تحقيق مناسب براي اين پژوهش، روش توصيفي- تحليلي انتخاب شد كه با استفاده از روش¬هاي كتابخانه¬اي و اسنادي پس از جمع¬آوري اسناد و متون مرتبط، به تجزيه و تحليل مبادرت نموده است. نتايج حاصله نشان مي¬دهد كه در مطالعات حوزه حكمروايي رويكردهاي ساختارگرايي به عنوان يك ايدئولوژي پژوهشي، به دلايل گوناگون و به طور فزآينده¬اي به چالش كشيده شده و رهيافت¬ها و مكاتب جديد در عرصه حكمروايي منطقه¬اي، مانند كنش جمعي نهادي و مديريت عمومي مشاركتي به عنوان ابزاري كارآمد مبناي عمل قرار گرفته است.