رابطه ي ويژگي هاي شخصيتي و درگيري والدين در امور تحصيلي فرزندان با انگيزش تحصيلي

هدف اصلي پژوهش حاضر، بررسي رابطه ي ويژگي هاي شخصيتي و درگيري والدين در امور تحصيلي فرزندان با انگيزش تحصيلي در دانش‌آموزان مقطع متوسطه است. پژوهش حاضر از نوع پژوهش توصيفي و با روش همبستگي است. جامعه ي آماري اين پژوهش را كليه ي دانش آموزان دختر و پسر دبيرستان هاي شهر ابركوه در سال تحصيلي 1394-1393 تشكيل مي دهند كه از اين جامعه، نمونه اي به تعداد 250 نفر (149 نفر دختر و 101 نفر پسر) با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي انتخاب شدند. براي سنجش متغيرهاي پژوهش از مقياس انگيزش تحصيلي، پرسشنامه ي شخصيتي پنج عاملي نئو و مقياس درگيري والدين در امور تحصيلي فرزندان استفاده شد. نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه ابعاد برون گرايي، انعطاف پذيري، سازگاري و وظيفه-شناسي و درگيري والدين در امور تحصيلي رابطه ي معني دار و مستقيم با انگيزش دروني دارند ولي انعطاف پذيري، وظيفه شناسي و درگيري والدين در امور تحصيلي به صورت مناسب توانستند انگيزش دروني را پيش بيني كنند كه سهم وظيفه شناسي بيش تر بود. ابعاد برون گرايي، سازگاري و وظيفه شناسي و درگيري والدين در امور تحصيلي رابطه ي معني دار و مستقيم با انگيزش بيروني داشتند اما تنها بعد وظيفه-شناسي و درگيري والدين در امور تحصيلي به صورت مناسب توانستند انگيزش بيروني را پيش بيني كنند كه سهم وظيفه شناسي بيش تر بود. ابعاد انعطاف‌پذيري، سازگاري و وظيفه شناسي رابطه ي معني دار و معكوس با بي انگيزگي داشتند اما تنها ابعاد انعطاف‌پذيري و وظيفه شناسي به صورت مناسب توانستند بي انگيزگي را پيش بيني كنند كه سهم وظيفه شناسي بيش تر بود.