كنترل بهينه عملكرد ايستگاه پمپاژ آب به كمك سامانه كنترل هوشمند پيش¬بين (مطالعه موردي: خط انتقال آب زرينه رود به تبريز)

كنترل¬كننده پيش¬بين يك روش شناخته شده براي مديريت و كنترل جريان از منابع عرضه به مصرف كننده¬ها براي تامين مصارف آينده و همچنين بهينه¬سازي اهداف موجود در شبكه مي¬باشد. در دهه¬هاي اخير، تطبيق پذيري كنترل¬كننده پيش¬بين مبتني بر مدل با شرايط متغير سيستم، در زمينه¬هاي مختلف صنعت به ويژه مهندسي مكانيك و مهندسي برق مورد توجه بسياري قرار گرفته، ولي مطالعات كافي در زمينه مديريت سيستم¬هاي منابع آبي به خصوص در ايران انجام نشده¬است. لذا اين تحقيق به بررسي كارايي كنترل¬كننده پيش¬بين مبتني بر مدل، به جهت بهبود مديريت و كنترل سيستم¬هاي آبي با مقياس بزرگ پرداخته است. همچنين يك مدل كنترل¬كننده پيش¬بين براي كنترل و مديريت خط انتقال آب طراحي گرديد. در ادامه نتايج شبيه¬سازي بر روي خط انتقال زرينه رود به تبريز بررسي شده و مقايسه اي بين نتايج حاصله از مدل با داده¬هاي مشاهداتي انجام شده است. اين خط به طول 180 كيلومتر، شامل 24 انشعاب بوده و به عنوان بزرگترين خط انتقال آب در خاورميانه مطرح مي باشد. نتايج نشان مي¬دهندكه كنترل¬كننده پيش¬بين به خوبي توانسته ضمن برآورد همه قيود موجود در سامانه، نوسان پمپاژ را به طور متوسط به ميزان %33 كاهش داده، ضمن اين¬كه حجم آب در مخازن را با كمترين خطا در مجاورت حجم مطلوب حفظ كند.