بررسي اثر آسايش حرارتي تطبيقي بر ميزان مصرف انرژي يك ساختمان در اقليم‌هاي مختلف ايران

ايجاد شرايط مطبوع و دلپذير، يكي از موضوعات مورد توجه مهندسان معمار و طراحان ساختمان است. يكي از عوامل مؤثر بر آسايش ساكنان ساختمان، شرايط آسايش حرارتي است. آسايش حرارتي حالت ذهني است كه ميزان رضايت فرد از محيط را بيان مي‌كند. از طرفي شرايط آسايش حرارتي و مصرف انرژي دو مقوله تفكيك‌ناپذيرند؛ به طوري كه بهبود شرايط آسايش حرارتي در ساختمان، اغلب با افزايش مصرف انرژي همراه است. امروزه با توجه به نياز شديد به كاهش مصرف انرژي و كاهش آلاينده‌ها، طي سال‌هاي اخير بحث و تحقيق دربارۀ آسايش حرارتي، نظر بسياري از پژوهشگران را به خود جلب كرده است. هدف از انجام اين تحقيق، مقايسه شرايط آسايش حرارتي مطابق با استاندارد اشري، در دو حالت ثابت و تطبيقي و شرايط آسايش حرارتي تطبيقي ارائه شده توسط حيدري براي سه اقليم مختلف ايران از ديدگاه مصرف انرژي مي‌باشد. نتايج نشان مي‌دهد كه بكارگيري آسايش حرارتي تطبيقي نسبت به آسايش حرارتي دما ثابت براي اقليم معتدل حدود 3 درصد مصرف انرژي را كاهش مي‌دهد، اين مقدار براي نواحي گرمسير و سردسير به 16 درصد نيز مي‌رسد. از طرفي بكارگيري شرايط آسايش حرارتي تطبيقي بومي‌سازي شده توسط حيدري نسبت به آسايش حرارتي تطبيقي اشري به طور متوسط 5/2 درصد در كاهش مصرف انرژي كمك خواهد كرد.