دلالت‌هاي نظريه حيّ متألّه آيت الله جوادي آملي در نظريه ي فرهنگ

چكيده فرهنگ به مثابه درختي ست كه ريشه هاي عميق و استوار آن مباني اعتقادي مي باشد ، نظريه حي متاله يكي از ويژگي هاي انسان شناسي اسلامي مي باشد كه به علت نوع نگاه متمايز خود در تبيين مسائل فرهنگي ، ثمرات زيادي به همراه دارد بر اين اساس مسئله اين پژوهش تبيين ظرفيت ها و دستاوردهاي مهم نظريه حي متاله در نظريه ي فرهنگي مي باشد نوع نگرش به انسان تاثير بسزايي در فرهنگ دارد و در اين راستا نظريه حيّ متألّه افقي را براي انسان ترسيم مي كند كه مقام انسانيت بدون حيات متألّهانه قابل دستيابي نمي باشد از اين رو ، تألّه ، وجه تمايز بين انسان و ساير موجودات مي باشد. هدف اصلي تحقيق حاضر آن است كه با واكاوي نظريه حيّ متألّه آيت الله جوادي آملي، بتوان دلالت هايي براي نظريه ي فرهنگي استخراج نمود. روش اين تحقيق دلالت پژوهي و رويكرد اين پژوهش از نوع توصيفي- تحليلي مي باشد. بر اين اساس، ابتدا نظريه ي حيّ متألّه آيت الله جوادي تبيين شده و نكات كليدي اين نظريه استخراج شد ، در ادامه تعالي فرهنگي ، ميزان اعتبار فرهنگ هاي مختلف، تعاملات فرهنگي و پويايي فرهنگي از موضوعاتي مي باشد كه در اين مقاله به عنوان دلالت هاي نظريه حيّ متألّه در نظريه ي فرهنگي مورد بررسي قرار گرفت. مبتني بر اين نظريه ، فرهنگ تبديل به فرهنگي متالهانه مي گردد كه در آن هر عنصري از عناصر فرهنگ كه رنگ و بوي خدايي نداشته باشد و انسان را در مسير عبوديت رَب سوق ندهد رنگ اعتبار مي بازد. واژگان كليدي: آيت الله جوادي آملي، انسان شناسي اسلامي، حيّ متألّه ، نظريه‌ي فرهنگي.