نظريه دين حداكثري و الگوي اسلامي پيشرفت

پي ريزي تمدن و تدوين الگوي پيشرفت بر مباني دين شناختي متعددي استوار است كه قلمروشناسي دين يكي از مهم ترين آن هاست. در پاسخ به سؤال از گستره و قلمرو دين، به ‌طور كلي دو ديدگاه عمده به وجود آمده است: 1. ديدگاه حداقلي كه زبان دين را محدود به قلمرو خاصي كرده و از دخالت آن در بسياري از امور (اجتماعي، سياسي، فقهي و...) مي‌پرهيزد؛ 2. ديدگاه حداكثري كه ديدگاهي جامع‌گرايانه در برابر گسترة دين اتخاذ مي‌كند. نوشتار حاضر، نظرية دين حداكثري را از منظر قرآن كريم و اهل بيت تبيين نموده، و ديدگاه حداقلي را به چالش مي‌كشاند. در ابتداي مقاله، پس از بيان دو ديدگاه حداقلي و حداكثري درباره قلمرو دين، مباني نظريه حداكثري تبيين شده، پس از آن، جامعيت دين با توجه به جاودانگي، كمال و خاتميت اثبات شده است. در پايان هم پس از نقد سكولاريسم، نسبت دين و سياست مورد بحث واقع شده است.