ضرورت حيطه‌شناسي پراكسيس آرمان‌خواهي در الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت

كنش‌هاي اجتماعي در برگيرنده معاني مشخص و بومي هستند كه كنشگران با آن رفتارهاي خود را تنظيم مي‌كنند. به بيان بهتر، تحقق پراكسيس‌هاي اجتماعي يا چگونگي پيشبرد اهداف در عمل مستلزم تداوم رفتارهاي فردي و رويه‌ها و انتظارات جمعي بومي در گزينش‌هاي فردي و اجتماعي است. در همين حال پراكسيس‌ «آرمان‌خواهي» كه ضمن بازتوليد جوامع، هويت‌ها و نقش‌ها را بازتنظيم مي‌كند براي مردماني كه از سويي در پي تحقق الگوي پيشرفت بومي هستند و در عين حال مناسبات ناعادلانه حاكم بر جهان را نيز از عمده موانع پيشرفت فرض مي‌كنند، كنشي محسوب مي‌شود كه مي‌تواند توأمان واجد دستاوردهاي متباين باشد؛ به بيان بهتر، در حالي كه حاصل پراكسيس آرمان‌گرايي در جامعه ايراني از سويي مي‌تواند در اعتراض به وضع موجود جهان ماهيتي ايدئولوژيك يافته و به راديكاليسم منجر شود همزمان اين قابليت را نيز دارد كه ضمن مخالفت قاطع نظري با غرب، صورتي متفاوت و كارآمد از هستي را به عنوان «واقعيت» به حريف عرضه و هم به اهداف خود نيز دست پيدا كند. اين نوشتار با روش‌شناسي جامعه‌شناسي معرفت و روش تحليل منطقي و با بررسي ابعاد اين پراكسيس‌ اجتماعي پيچيده و نسبت‌سنجي آن با ايدئولوژي مي‌كوشد تا در جستجوي الگوي اثربخش ايراني و اسلامي، ضمن نقد و تحليل «پيش‌نويس سند آرمان ها» در الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت، اين فرضيه را مورد آزمون و تأكيد قرار دهد كه تحقق مطلوب الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت، مستلزم تشخيص و تبيين حيطه پراكسيس آرمان‌خواهي و شفاف‌سازي مرزهاي آن با ايدئولوژي، در ذهن نخبگان فكري ايران است.