تلازم ايمان و عمل صالح در مديريت اجرايي و تحقق سند چشم انداز الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت: كنكاشي در قرآن و روايات

توجه به ارتباط ميان باورها و اعمال متناسب با آن ها، نقش تعيين كننده اي در سبك رفتاري مديران دارد. از طرفي عده اي وجود دارند كه صِرف يك باور ديني (ايمان) را كافي مي دانند و از سوي ديگر، عده اي معتقدند اگر عمل صالحي از انسان سر زند، حتي اگر ايمان و نيت واقعي در وراي آن نباشد، موجب سعادت است و اعتقادي به حبط اعمال ندارند. در برابرِ دو رويكرد فوق (ايمان بدون عمل و عمل بدون ايمان)، نگرش قرآن و روايات به موضوع به گونه اي است كه معتقد به ارتباط دوسويه ميان ايمان و اعمال انساني است. اين فرهنگ در سطح مديريت اجرايي مي تواند نقش تعيين كننده اي در باور به سند چشم انداز الگوي پيشرفت و پياده سازي اركان آن در عمل داشته باشد و سند را از حالت باور بدون عمل و يا اقدامات عملي بدون پشتوانه ايماني خارج مي¬كند. لذا اين پژوهش در پي آن است كه با كنكاش برخي از آيات و روايات منتخب، به تبيين اين رابطه بپردازد تا تلازم باور به الگوي پيشرفت با اقدامات علمي در خصوص آن براي مديران اجرايي تبيين شود. نتيجه آن¬كه يك مدير اجرايي با فهم اين رابطه مي¬تواند سند چشم انداز را با اعتقاد قلبي پيش برده و در مرحله عمل نيز به اصول آن پايبند باشد.