تأثير نهاد خانواده بر دين‌داري نوجوانان(پيمايشي در شهر تهران)

نحوه تعامل والدين با فرزندان مي‌تواند بر رفتار فرزندان و شكل­گيري شخصيت آنان تأثيرگذار باشد، با چنين پيش­فرضي مي‌توان گفت نظام تربيتي خانواده بر گرايش ديني فرزندان نيز نقش تعيين­كننده­اي خواهد داشت، فرضيه اصلي اين است كه بين سه الگوي «اقتدار استبدادي»، «آزادگذاري»ُُو «الگوي اقتدار منطقي» مورد نظر ديانا بامرايند (1973)، با ميزان دين­داري نوجوانان رابطه معني­داري وجود داشته باشد. اين‌ تحقيق‌ از دو روش‌ مطالعه‌ اسنادي‌ و ميداني‌ (پيمايشي‌) سود برده‌ شده است. ميزان پايايي پرسش‌ها با احتساب آلفاي كرونباخ تعيين شده­اند، به منظور تكميل مدل سه­گانه تربيتي بامرايند، الگوي چهارمي نيز تحت عنوان «الگوپذيري اسلامي» والدين به آن افزوده شده است. جامعه آماري مورد مطالعه شامل كليه دانش­آموزان دوره متوسطه مدارس دولتي شهر تهران مي‌باشند كه حدود 325400 دانش­آموز مي‌باشند. اما بر برآورد حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران اقدام گرديد كه حجم نمونه كل با توجه به بالاترين سطح اعتماد و كمترين ميزان خطا تعداد 384 نفر بدست آمد. از نمونه‌گيري چندمرحله‌اي (خوشه‌اي، مطبق و تصادفي) استفاده شده و اطلاعات به دست آمده با روش‌هاي آمار توصيفي و استنباطي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است، نتايج نشان مي‌دهد كه بين الگوهاي عملگرايانه و اقتدار منطقي با دين­داري جوانان رابطه معنادار و مستقيمي وجود دارد. و بين الگوي آزادگذاري با دين­داري جوانان رابطه معنادار اما معكوس مشاهده شده است و در نهايت بين الگوي استبدادي با دين­داري جوانان رابطه معناداري مشاهده نشده است.