وابستگي نظام سلامت در الگوي ايراني-اسلامي پيشرفت به تدوين مباني فلسفي طب بر مبناي جهان‌بيني ديني

نظام سلامت مجموعه­اي لاينفك از هر تمدن بشري است كه در طي قرون فراز و نشيب پيدا كرده و اكنون گستره­اي پيدا كرده كه بدون استثنا همه اعضاي هر جامعه­اي را همواره با خود درگير خواهد كرد. از طرفي همپوشاني گسترده گزاره­هاي اين نظام با مقوله سبك زندگي اهميتي دوچندان به آن بخشيده است. نظام سلامت در الگوي ايراني-اسلامي پيشرفت بايد بر مبناي نگاه ديني به انسان شكل بگيرد كه البته پيش­نياز آن تدوين فلسفه طب از ديدگاه اسلامي است. براي رسيدن به اين مهم مطالعه آثار پيشگامان طب ايراني-اسلامي اجتناب ناپذير است اما از توليد علوم انساني پزشكي كه پاسخگوي نيازهاي روز باشد، هم نبايد غافل شد. جهان­بيني كنوني كه بر طب حاكم است انسان را موجودي مكانيكي و همانند ماشين تصور مي­كند كه اختيار را هم نفي مي­كند. از سوي ديگر به برخي جنبه­هاي مهم خلقت انسان بي­توجهي نشان مي­دهد. لذا يكي از مهم­ترين قدم­هاي تحقق تمدن اسلامي تدوين مباني طب مبتني بر جهان­بيني ديني است. متأسفانه اين موضوع در سند «الگوي پايه پيشرفت» مورد توجه قرار نگرفته. به اين منظور بايد مبادي تصوري و تصديقي اين طب به طور واضح منقح و تبيين شود. در اين مقاله سعي شده است با ديدگاهي انتقادي، چارچوبي براي مباحث زيربنايي طب ارائه شود و از ميان آن­ها راهي براي دستيابي به مباني طب اسلامي ارائه گردد.