ارائه چارچوبي براي ارتقاء سطح استقلال دانشگاهي و تأثير آن در رشد نوآوري در الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت

بدون شك هر كشوري آرمان­شهر و يك جامعه ايده­آل براي خود متصور مي­باشد و همه تلاش خود را در جهت دستيابي به اين آرمان­شهر به عمل خواهد آورد. دستيابي و احياي تمدن نوين اسلامي يكي از مهم­ترين دغدغه هاي جمهوري اسلامي ايران مي­باشد. مهم­ترين عامل تمدن­سازي در هر جامعه­اي، نيروي انساني مي­باشد. دانشگاه مهم­ترين عامل تأمين نيروي انساني براي تمدن­سازي مي­باشد. بنابراين، تأمين نيروي انساني متخصص، مهم­ترين عامل و زير ساخت براي تحقق تمدن نوين سلامي مي­باشد. تربيت نيروي انساني غير مولد، ناكارآمد و غيره اثربخش توسط دانشگاه، نه نتها باعث توسعه نمي­شود بلكه، باعث اختلال در رشد و توسعه كشور، هدر رفتن منابع و كاهش رشد اقتصاي مي­شود. در الگوي اسلامي و ايراني پيشرفت، دانشگاه به عنوان پايه اين پيشرفت، نقش محوري را در اين بين ايفا مي­كنند. بنابراين، ضرورت دارد در برنامه­ريزي براي تحقق الگوي اسلامي و ايراني پيشرفت به دانشگاه نوآوري و خلاق به عنوان پايه و بنيان تحقق اين الگو توجه شود. پژوهش حاضر با هدف، ارائه چارچوبي براي ارتقاء سطح استقلال دانشگاهي و تأثير آن در رشد نوآوري در الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت، ابتدا با بررسي همه جانبه وضعيت آموزش عالي كشور و تاريخچه آن، با مراجعه به اسناد و مدارك موجود در داخل و خارج از كشور، ضمن مشخص­كردن ابعاد استقلال دانشگاهي، به ارائه چارچوبي براي ارتقاء سطح استقلال دانشگاهي و در نهايت به بررسي تأثير چارچوب پيشنهادي بر در رشد نوآوري در الگوي اسلامي-ايراني پيشرفت به عنوان الگوي پايه آن پرداخته است. بنابر همه ملاحظات، روش پژوهش حاضر از نظر هدف، بنيادي و كاربردي و از نظر روش گردآوري داده­ها، توصيفي مي­باشد.