دانش بومي روستايي و جايگاه آن در الگوي ايراني-اسلامي پيشرفت

مدارك و شواهد زيادي وجود دارد كه نشان مي دهد يكي از دلايل اصلي شكست برنامه هاي توسعه اين است كه برنامه ريزان توسعه از توجه به دانش بومي و كاربرد آن صرف نظر كرده اند. اين افراد اغلب توانايي شناخت دانش و معرفت جامعه روستايي را ندارند، اين مسأله به خصوص در كشورهاي در حال توسعه مصداق پيدا مي كند. برنامه ريزان و متخصصان مسائل روستايي بايد توجه داشته باشند كه جامعه روستايي ساليان سال بر اساس تجربيات و دانش هاي محلي خود روزگار گذرانده اند. از آن جا كه بي توجهي به دانش بومي مناطق روستايي به مثابه اتلاف منابع عظيمي از هوش، استعداد و توانايي است، لذا بايد دانش بومي و دانش رسمي در تمام ابعاد با يكديگر تلفيق و تجميع شوند؛ زيرا اين دو دانش با يكديگر هيچ گونه تضاد ذاتي ندارند و بر اساس منطق و فرد انساني شكل مي گيرند. روش تحقيق به كاربرده شده در اين پژوهش به صورت كتابخانه اي و توصيفي است. و با توجه بسياري از نمودهايي كه در سرتاسر ايران اسلامي مشخص گرديد ضرورت توجه به دانش بومي يك امر اجتناب¬ناپذير است و بايد مورد توجه مسئولين در ساير برنامه هاي توسعه قرار گيرد.