توجه به ادبيات فارسي به عنوان زبان فرهنگ و معنويت ايراني-اسلامي(با بررسي شعر شاعران شاخص دوره‌هاي ادبي)

يك نگاه آگاهانه به شعر فارسي اثبات مي­كند، ادبيات فارسي ايران با وجود شاعراني چون فردوسي، مولانا، سعدي، حافظ، ده­ها و صدها شاعر و اديب به عنوان پرچمدار تمدن و فرهنگ ايران در عرصه­ي جهاني درخشيده است. در طول قرن­ها با وجود تحولات سياسي گرچه زبان فارسي در سه دوره، مورد هجوم بيگانگان (هجوم عرب، هجوم مغول و هجوم غرب) و به مثابه­ي آن زبان و فرهنگ بيگانه قرار گرفته است اما بررسي شعر فارسي نشان مي­دهد، هميشه شاعران آگاهي بودند كه در قالب شعرشان فرهنگ و معنويتي را عرضه كردند كه به نام زبان فارسي تثبيت شده­ است، گرچه در مواردي از واژه­هاي بيگانه استفاده كردند يا از مضاميني تأثير گرفتند اما ساخت و بافت شعرشان، زبان فارسي است و اين موارد هيچگاه نتوانسته از عظمت آن كم كند. در اين مقاله تعهد به «فرهنگ» و «معنويت» ايراني-اسلامي در شعر شاعران شاخص، در سه دوره­ي هجوم زبان و فرهنگ بيگانه بررسي شده است. بررسي نشان مي­دهد: زبان و فرهنگ بيگانه، هرگز نتوانسته بر ذهن و زبان شاعران متعهد مسلط شود. در انديشه­ي تمامي شاعران برجسته، نوعي تعهد و رسالت جهاني ديده مي­شود كه نكته­ي اصلي سروده­هاي خود را براي بيان معنويتي گذاشته­اند كه در جهان كنوني كم­پيدا شده و ادب فارسي با وجود اين شاعران در عرصه­ي جهاني منادي صلح و آرامش است و همين را مي­توان پيشرفت زبان فارسي در عرصه­ي جهاني دانست.