آمايش آموزش عالي پيش‌بايستي در تحقق تمدن نوين اسلامي

تمدن، وجه مادي و ظهوري فرهنگ است. فرهنگ مجموعه­اي از انديشه ها، آداب، سنت­ها، ادبيات، هنر، اسطوره­ها، عقايد، آيين و رفتاري است كه جامعه­اي را از جوامع ديگر متمايز مي­كند. تمدن به حوزه خلاقيت انساني مرتبط با فن­آوري و علم اشاره مي­كند. از نظر اسلام، فرهنگ، جامعه و تمدن، بر محور انسان به وجود مي­آيد و معنا و شكل مي­يابد. بنابراين، افراد انساني به عنوان پايه­هاي استقرار و تحقق تمدن نوين اسلامي مي­باشند. آمايش آموزش عالي با هدف ساماندهي آموزش عالي متناسب با مأموريت‌هاي دانشگاه‌ها، ظرفيت‌ها، نيازهاي منطقه‌اي و برنامه‌هاي ملي به عنوان يكي از ابزار­ها و راهبردهاي مطلوب در اين بين ظاهر گشته و گامي مؤثر در رشد و توسعه موزون و هماهنگ با نياز­ها و ظرفيت­هاي مناطق مختلف جامعه مي­شود. پژوهش حاضر با بررسي مباني نظري و پيشينه تجربي در زمينه آمايش آموزش عالي، با بررسي سير تاريخي برنامه آمايش آموزش عالي و جايگاه آن در برنامه توسعه جمهوري اسلامي ايران، سياست­ها كلان و اجرايي، راهبردها، اهداف عملياتي و پيشنهادهاي آمايش آموزش عالي را در تحقق تمدن نوين اسلامي را مورد بررسي قرار داده است.