برخي از اعتقادات اجتماعي در مثنوي معنوي

مولانا جلال الدين محمد بلخي مشهور به مولوي از بزرگترين شاعران پارسي گوي قرن هفتم و از سرآمد ترين شعراي اجتماعي است . اعتقادات اجتماعي نظير اعتقاد به سحر و جادو و نظاير آنها يعني طلسم و گردنامه اعتقاد به چشم زخم، تاثير ستارگان بر احوال زمينيان، خاصيت برخي از سنگها ، شوم بودن خروس بي محل و اعتقاد به وجود كوه قاف در گرداگرد زمين و ... درمثنوي به وفور يافت مي شودكه همگي نشان دهنده ارتباط نزديك سراينده مثنوي با مردمان زمان خود و آشنايي او با عقايد آنان است. مولانا در مثنوي معنوي به گونه هاي رايج سحر و جادو در زمان خوداشاره مي كند و از نمونه هاي مختلف سحر نظيرپيمودن مهتاب، تاباندن خاك، دوشيدن شير از ماه، ايجاد اختلاف و يا محبت در ميان زوجين و نظاير آنها ياد مي كند. در مجموع آنچه در اين مبحث آورده شده شمه اي است از اعتقادات مردمان زمان مولوي كه برخي تا زمان حال نيز ادامه دارد. بعضي تقويت شده و تعداد كمي هم در گذر زمان به فراموشي سپرده شده است.اميد است كه با تامل در اين اعتقادات، باورهاي صحيح از جانب ما به نسلهاي بعدي منتقل و اينگونه تحريرات ، زمينه ساز انتقال فرهنگ درست به نسل آينده باشد.