نقش سازگاري شغلي در سازمان هاي امروزي

سازگاري شغلي عبارت از حالت سازگار و مساعد رواني فرد، نسبت به شغل موردنظر، پس از اشتغال است. عواملي نظير ارتباط متقابل با سايرين، ديد مثبت نسبت به شغل، درآمد كافي و ارزش¬گذاري به كار، باعث مي‌شوند كه فرد با شغلش، سازگار شود. سازش شغلي، نتيجه و تركيب مجموعه‌اي از عوامل رواني و غير رواني است. عوامل غير رواني، تمام ابزار و ادوات كار را شامل مي‌رود كه توسط فرد شاغل، به نحوي از انحا، براي انجام كارش، استفاده مي‌رود. عليرغم عوامل غير رواني كه ابزار وسايلي را شامل مي‌گردند كه در بيرون از وجود فرد قرار دارند، عوامل رواني يا دروني، احساسات و طرز تلقي فرد نسبت به شغلش را دربر مي‌گيرد و رابطه‌ي فرد را باكارش، مشخص مي‌نمايند؛ به‌عبارت‌ديگر، عوامل رواني، ويژگي‌هاي شخصي و تجارب آموخته‌شده فرد در ارتباط با شغلش را شامل مي¬گردد بنابراين با توجه به اهميت سازگاري شغلي در اين مقاله به بررسي اين موضوع پرداخته مي شود