تأثير تجويز صفاقي نالوكسان بر اثر ضد دردي و ضد التهابي عصاره هگزاني گل¬هاي حرارت ديده پايه ماده گياه شاهدانه (Cannabis sativa) در موش صحرايي نر نژاد ويستار

كانابينوئيدهاي گياهي دكربوكسيله مي توانند با فعالسازي گيرندههاي كانابينوئيدي (CB1 و CB2) سيستم اندوكانابينوئيدي را فعال كنند. سيستم اندوكانابينوئيدي با سيستم اپيوئيدي بر همكنش دارد. هدف اين تحقيق بررسي اثر برهمكنش كانابينوئيدهاي گياهي دكربوكسيله و نالوكسان در سطح سيستميك بر شدت احساس دردهاي شيميايي، حرارتي و حجم ادم التهابي است.در اين مطالعه تجربي از موشهاي صحرايي نر بالغ ويستار (200تا250گرم) استفاده شد. براي بررسي اثر برهمكنش با سيستم اوپيوئيدي، تجويز درونصفاقي دوز mg/kg50 عصاره هيدروالكلي، دوز mg/kg2 نالوكسان و تجويز همزمان عصاره و نالوكسان انجام شد. براي سنجش آستانه درد حرارتي از آزمون پرش دم و براي سنجش شدت درد شيميايي از آزمون فرمالين استفاده شد. براي سنجش ميزان ادم التهابي حجم پا قبل از تجويز و يك ساعت پس از تزريق كف پايي فرمالين، به روش پلتيسومتري اندازه گيري شد.تجويز صفاقي عصاره به همراه نالوكسان منجر به افزايش آستانه درد حرارتي (0.05P ) و كاهش شدت درد شيميايي (0.01P ) در مقايسه با تجويز صفاقي نالوكسان شده است. همچنين تجويز درون صفاقي عصاره به تنهايي و همراه با نالوكسان، حجم ادم التهابي پا را كاهش داد (0.001P ).با توجه به اينكه تجويز نالوكسان توانسته است اثر ضد دردي عصاره هگزاني را تضعيف نمايد گمان مي- رود كانابينوئيدهاي گياهي دكربوكسيله موجود در عصاره با فعالكردن گيرندههاي CB1 و CB2 با گيرنده هاي اوپيوئيدي مسير درد برهمكنش دارند و عصاره بخشي از تأثير خود را بر درد از طريق اين گيرنده ها اعمال نموده است