دستيابي به چارچوبي نظري در طراحي شبكه فعالان صنايع فرهنگي (با توجه به نقش آفريني در هنرگردي شهري)

اقتصاد گردشگري در حال حاضر در حال تبديل شدن به يكي از اركان اصلي اقتصاد تجاري جهان است و بسياري از برنامه‏ريزان و سياست‏گذاران توسعه نيز از صنعت گردشگري به عنوان ركن اصلي توسعه پايدار ياد مي‏كنند كه مي‏تواند با برنامه‏ريزي اصولي و مناسب و شناسايي فرصت‏ها و محدوديت‏هاي گردشگري، نقش موثري در توسعه مناطق شهري و در نتيجه توسعه ملي و تنوع بخشيدن به اقتصاد ملي بر عهده داشته باشد. از ميان سنخ‏هاي مختلف گردشگري، گردشگري شهري با محوريت فرهنگ و هنر يكي از مهمترين سنخ‏ها است كه اهميت خود را از سهمِ در حال افزايش صنايع فرهنگي و هنري در اقتصادهاي ملي، جهاني شدن ارتباطات فرهنگي و اقتصادِ فرهنگي-هنري جديد مي‏گيرد؛ چرا كه در معادلات اقتصادي دنياي امروز، صنايع ِ هنري اهميت نظري و كاربردي يافته و البته درحال توليد چارچوب‏ها و الزامات متناسب با خود نيز مي‏باشد. جستار پيش رو، در صدد آزمون اين مدعا است كه پارادايم نوين پارادايم نوين فناوري اطلاعات-ارتباطات تاثيرگذار در چارچوب‏هاي اقتصاد فرهنگ و هنر، با خلق جامعه شبكه‏اي و گسترش شبكه‏هاي اجتماعي، فعالان صنايع فرهنگي-هنري را در سطح فضاهاي شهري به يكديگر پيوند داده است. اين شبكه ارتباطي دربرگيرنده‏ي صنايع فرهنگي-هنري(صنعت سينما، صنعت تئاتر، صنعت رسانه..)، فعالان مدني و فعالان سازماني صنايع فرهنگي-هنري است. روش متناسب در آزمون اين مدعا، روش مقايسه‏اي و تحليل داده‏هاي ثانويه ميان فعالان شبكه است. يافته‏ها نشان مي‏دهد گسترش روزافزون فناوري اطلاعات و ارتباطات، شبكه‏ي فعالان صنايع فرهنگي-هنري را در سطح محيط‏هاي شهري به خوبي به يكديگر پيوند داده و پتانسيل بالايي را در نقش آفريني هنرگردي شهري در آمار و ارقام توليد ملي دارد.