چشم انداز سياست¬گذاري فرهنگي- ارتباطي در¬گردشگري هنري دركلانشهر تهران

كلانشهرها به عنوان يكي از مهم¬ترين ميراث¬هاي تمدن بشر، از جمله اصلي¬ترين مقاصدگردشگري، به ويژه گردشگري فرهنگي وهنري و تاريخي به شمار مي¬آيند. سياستگذاران و برنامه¬ريزان توسعه نيز از صنعت گردشگري به عنوان ركن اصلي توسعه پايدار ياد مي¬كنند و برآثار اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي آن تاكيد دارند. مقاله حاضر برگرفته از نتايج تحقيقي با عنوان «بررسي موانع سياست‏گذاري¬گردشگري هنري دركلانشهر تهران»¬، كه به شيوه پيمايش و جامعه آماري آن صاحبنظران فرهنگي،كارشناسان گردشگري و اساتيد دانشگاه و شيوه نمونه¬گيري آن نيز تصادفي اجراشده است. نتايج ارزيابي پاسخگويان از كارآمدي الگوهاي مختلف سياستگذاري در حوزه¬گردشگري هنري درحد «خوب»، بيشترين ميزان مربوط به «تصميم¬گيري بر مبناي سيستمي» با (6/43) درصد است. (8/89 درصد) پاسخگويان، مهم‌ترين ضعف سياست‏گذاري و برنامه‌ريزي درگردشگري فرهنگي وهنري در ايران را «توجه-نكردن به اهميت¬ برندسازي در گردشگري هنري» بيان¬كردند. (100) درصد پاسخگويان نيز مهمترين موانع ساختاري صنعت گردشگري هنري را «تنوع مراكز تصميم¬گيري و در نتيجه تداخل سياست‌ها و تصميمات‌ در حوزه گردشگري و هنري» و ( 6/90) نيز «تدوين نشدن سند جامع راهبردي در زمينه گردشگري هنري در شهر تهران» ارزيابي كردند. از سوي ديگر تلفيق اهميت يا تأثير اين موانع برگردشگري هنري در شهر تهران به¬ترتيب سياستگذاري، موانع ساختاري، اقتصادي و فرهنگي بوده است.