خط مشي گذاري براي مراكز آموزش عالي درايران

مراكز آموزش عالي به سازمان هاي اجتماعي مهمي تبديل شده اند كه در توسعه همه جانبه و پايدار كشور ها نقش عمده ايفا مي نمايند. رسالت و ماموريت دانشگاه ها به عنوان سازمان يادگيرنده تاثير به سزايي بر تصميم گيري هاي خرد و كلان دولتي در كوتاه مدت و بلند مدت ايفا مي كند زيرا محصول دانشگاه ها بر دانش، بينش، ويژگي ها و رفتار دانش آموختگان-به عنوان مديران و تصميم گيرنده گان حال و آينده كشور- تاثير گذار است. پژوهش راهبردي مقابل تلاشي نظري و در زمره ي پژوهش هاي تحقيق و توسعه و بنيان هاي نظري - كاربردي به منظور شناسايي سياست هاي استراتژيك نظام آموزش عالي كشور و خط مشي گذاري كلان براي آن در بستر ماموريت علمي- آموزشي- اجرايي اين نظام به كمك فن دلفي انجام گرفته است. در نهايت برمبناي پنج سياست و خط مشي كلان شناسايي شده در حوزه ي بهبود و بهره وري نظام آموزش عالي كشور يعني اصلاح قوانين و مقرراتي كه توسعه كمّي بي رويه ، انطباق مجوزها با طرح آمايش سرزمين آموزش عالي مصوب شوراي عالي انقلاب فرهنگي ، مطالعه وتدوين الگوي گسترش آموزش عالي ايران با توجه به تجارب ملي و جهاني ، استقلال دانشگاهها وتسهيل فرآيندها ، حفظ تناسب رشته واشتغال وشيوه هاي پيوند با بازار كار در قالب دو زير نظام استراتژيك پژوهشي-آموزشي- فرهنگي- تربيتي و زيرنظام مديريتي مرتبط با ان خط مشي ها و راهكارهاي پيشنهادي ارائه شده است.