كارآفريني دانشگاهي

با توجه به اين كه يكي از بزرگترين مشكلات فرا روي جوامع مشكل بيكاري است، دانشگاه ها در كنار پژوهش و تعليم بايد وظيفۀ ديگري را نيز به عنوان محرك هاي ابتكار و رشد اقتصادي بر عهده گيرند. بناراين ضرورت كارآفريني در دانشگاهها و مشاركت آنها در توسعه اقتصادي جوامع توجه دانشگاه ها و پژوهشگران زيادي را به خود مشغول كرده است. كارآفريني فرآيندي است كه به ايده‌هاي نو و خلاق و شناسايي فرصت‌هاي تازه و با بسيج منابع، مبادرت به ايجاد پيشه و كار و سازمانهاي جديد و نوآور مي انجامد. با توجه به اين كه دانشگاه به طور بالقوه يك مركز رشد طبيعي و مبتني بر دانش است، مي تواند يك كارآفرين مبتني علم بر باشد. فرآيند آموزش كارآفرين در دانشگاه ها حداقل در پنج مرحله متفاوت از زندگي شامل سطوح پايه ، پرورش شايستگي ها،كاربرد خلاق، راه اندازي كسب و كار و رشد و توسعه تحقق مي يابد. موانع كارآفريني دانشگاهي شكاف مالي و دانش، تفاوت هاي فرهنگي، مشكلات ارتباطي، مديريت غير اثربخش، عدم انگيزه پژوهشگران و... مي باشد. الگوهاي كلان استراتژيكي پيشنهادي درجهت توسعه كارآفريني دانشگاهي شامل: ايجاد دانشگاه هاي كارآفرين، ايجاد پارك هاي علمي، فناوري و ارتباط دانشگاه با صنعت مي باشد. بنابراين دانشگاه ها به عنوان متوليان پرورش نيروي متخصص جامعه، در توسعه كارآفريني نقش كليدي دارند.