نقش سيستم هاي تشويق و تنبيه در رضايت شغلي كاركنان (مورد كاوي يكي از دانشگاههاي نظامي تهران)

رضايت شغلي از موضوعات مهم و عاملي براي پديدار شدن بسياري از رفتارهاي سازماني در كاركنان مي‌باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي نقش سيستم‌هاي تشويق و تنبيه در رضايت شغلي كاركنان يكي از دانشگاه هاي نظامي تهران مي‌باشد. روش تحقيق توصيفي پيمايشي است و داده‌ها از طريق پرسشنامه‌هاي استانداردي جمع‌آوري‌شده‌اند كه روايي آن‌ها در تحقيقات پيشين و پايايي آن‌ها توسط ضريب آلفاي كرونباخ مورد تاييد قرارگرفته است. براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS 22 استفاده‌شده است. نتايج نشان مي‌دهد هر دو سيستم تشويق و تنبيه در نظر گرفته‌شده براي كاركنان در رضايت شغلي آن‌ها تأثير منفي و معناداري دارد. همچنين بر اساس اطلاعات حاصله از پرسشنامه رضايت شغلي، كاركنان بيشترين رضايتشان را از مسئول مستقيم و پايين‌ترين رضايتشان را از ميزان حقوق اعلام نموده‌اند. همچنين كاركنان از ميزان خدمات و تشويقات اعمال‌شده و قدرداني بابت زحماتشان رضايت كمي داشته‌اند. بنابراين نتيجه مي‌شود سازمان بايد در سيستم تشويق و تنبيه در نظر گرفته‌شده براي كاركنان تجديدنظر نمايد.