توسعه پايدار، چشم انداز پايداري كشت و پويايي توليد در كشاورزي

امروزه توليد محصولات كشاورزي از يك موضوع كاملاً فني (تخصصي)؛ به مجموعه اي با خصوصيات اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي مشخص تكامل يافته است. توسعه پايدار، بر رفـاه اجتماعي و اقتصاد پايدار متّكي بـوده و نيازمند بهره مندي از فرهنگ زيست‌محيطي در جوامع انساني است. بنابراين فرهنگ، عامل اصلي و موتور توسعه پايدار بـوده و توسعه پايدار كشاورزي كوششي آگاهانه، نهادي و برنامه ريزي شده براي حفظ محيط زيست و بهره برداري از منابع طبيعي مي باشد. كشاورزي پايدار سيستمي است كه از منابع موجود به صورت كارآمد استفاده مي كند و با هدايت دگرگوني هاي تكنولوژيكي موجب كاهش تأثيرات منفي عمليات كشاورزي مي گردد. روش هاي كليدي مديريت اكولوژيك كشاورزي، اجرايي بـوده و خاصيت بازدارندگي دارند. لـذا در اكوسيستم هاي كشاورزي؛ اجراي تناوب زراعي، شخم حفاظتي، كشت هاي چند تـايي، سيستم زراعت - جنگل، كشت محصولات پوششي و پرورش جانوران از جمله روش هايي هستند كه نيازمند فرهنگ محيط زيستي صحيح و برقراري تعادل با طبيعت مي باشند. كلمات كليدي: توسعه پايدار، توليد، كشاورزي