تاثير برنامه نروفيدبك بر كنترل حركتي پيش بينانه

هدف مطالعه حاضر، بررسي تأثير آموزش نروفيدبك بر تسهيل كنترل حركتي پيش بينانه بود. جامعه آماري پژوهش حاضر را كليه دانشجويان دانشگاه اروميه در سال 94-1393 تشكيل مي‌دادند كه از ميان آن‌ها 23 نفر (ميانگين سني 96/1±20/23سال) به‌صورت نمونه در دسترس انتخاب و در دو گروه (نروفيدبك؛ 11 نفر و كنترل؛ 12 نفر) به‌طور تصادفي تقسيم شدند. پروتكل نروفيدبك شامل فعال‌سازي قشر حركتي اوليه راست و سركوب موج مو (12-8 هرتز) در نقطه c4 در يك جلسه 30 دقيقه‌اي بود. كنترل حركتي پيش بينانه نيز با استفاده از متغيرهايي كه نشان‌دهنده رفتار و موفقيت در تكليف رديابي دستي بود، اندازه‌گيري شد. از شركت‌كنندگان خواسته شد تا هدف متحركي را در مسير دايره‌اي درروي مانيتور با استفاده از دسته‌هاي كنترلي بازي، رديابي كنند. نتايج حاصل از تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر نشان دادند كه بين گروه‌هاي (تمرين و نروفيدبك) با گروه كنترل در شاخص‌هاي كنترل پيش بينانه شامل؛ زمان كلي باقي ماندن بر هدف (003/0p=)، زمان متوالي باقي ماندن بر هدف (02/0p=)، فاصله از هدف (023/0P=) و سرعت حركت (002/0P=) تفاوت معناداري وجود داشت ولي بين دو گروه تمريني تفاوت معناداري مشاهده نشد. به‌طوركلي يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهند كه تمرين مجرد و يك جلسه برنامه نروفيدبك مي‌توانند بجاي هم جهت يادگيري كنترل حركتي پيش بينانه استفاده شوند.