آيا كوتاهي ايليوسواس مي تواند منجر به غلبه سينرژيستيكي در عضلات اكستنسور ران شود؟

كاهش طول يا كوتاهي فلكسورهاي هيپ يك ريسك فاكتور براي بسياري از آسيب هاي اسكلتي عضلاني اندام تحتاني محسوب مي شود. هدف از اين مطالعه بررسي تأثير كوتاهي عضله ايليوسواس روي فعاليت الكتريكي عضلات همكار در اكستنشن مفصل ران حين راه رفتن مي باشد.در اين مطالعه مورد- شاهدي 15 نوجوان 11-14 ساله با كوتاهي عضله ايليوسواس و 15 نوجوان سالم بر اساس معيارهاي همتا سازي قد، وزن، شاخص توده بدني، پاي برتر و سابقه فعاليت ورزشي به صورت داوطلبانه در پژوهش شركت كردند. فعاليت الكتريكي عضلات دوسرراني، گلوتئوس ماكزيموس و اداكتور مگنوس در سه مرحله تماس پاشنه، مرحله مياني و مرحله انتهايي فاز استقرار راه رفتن كه با استفاده از فوت سوييچ مشخص شده بود ثبت گرديد. نتايج نشان داد فعاليت الكتريكي عضله دوسر راني در مرحله مياني (002/0=p) و مرحله انتهايي فاز استقرار راه رفتن (001/ 0=p)، فعاليت الكتريكي عضله اداكتورمگنوس در مرحله انتهايي(001/ 0=p) و مرحله مياني فاز استقرار راه رفتن (04/ 0=p) و فعاليت الكتريكي عضله گلوتئوس ماكزيموس در مرحله انتهايي فاز استقرار راه رفتن (001 /0=p) در افراد با كوتاهي عضله ايليوسواس بيشتر از همتايان سالم بود. افراد با كوتاهي ايليوسواس با افزايش فعاليت الكتريكي عضله دوسرراني، اداكتور مگنوس و گلوتئوس ماكزيموس در فاز استقرار راه رفتن نسبت به همتايان سالم مواجه هستند به نظر مي رسد افراد با كوتاهي عضله ايليوسواس از استراتژي نوروماسكولار متفاوتي جهت كنترل اندام تحتاني حين راه رفتن استفاده مي كنند.