مقايسه فاكتورهاي آمادگي جسماني اشخاص داراي مولتيپل اسكلروز با افراد سالم

هدف از اين پژوهش مقايسه فاكتورهاي آمادگي جسماني اشخاص داراي مولتيپل اسكلروز با افراد سالم مي‌باشد. روش‌شناسي: در اين پژوهش نيمه‌تجربي، به‌صورت تصادفي 30 مرد مسن داراي مولتيپل اسكلروزيس شهر تهران كه در مقياس وضعيت ناتواني گسترده (EDSS)، داراي درجه‌ي ناتواني 5-4 بودند، به‌عنوان گروه تجربي و 30 مرد مسن سالم هم به‌عنوان گروه كنترل انتخاب شدند. ويژگي‌هاي ديگر اين آزمودني‌ها در جدول 1 نشان داده شده است. سپس از هر دو گروه تست ورزشي زيربيشينه‌ي ابلينگ (Ebbeling) به‌منظور سنجش ميزان ماكزيمم اكسيژن مصرفي بيشنه بر روي تردميل انجام شد. همچنين در طي انجام تست، ميزان ضربان قلب استراحتي (HRmax) و ماكزيمم ضربان قلب (HRrest) نيز اندازه‌گيري شد. در پايان و پس از جمع‌آوري دادها، توسط نرم‌افزار SPSS نسخه‌ي 21، آزمون آماري تي‌مستقل، در سطح معني‌داري (05/0p≤)، براي تعيين فرضيه‌هاي پژوهشي، مورد آناليز قرار گرفت. يافته‌ها: يافته‌هاي اين پژوهش نشان داد كه ميزان ماكزيمم اكسيژن مصرفي و ماكزيمم ضربان قلب افراد داراي مولتيپل اسكلروزيس در مقايسه با افراد عادي به‌طور معني‌داري پايين است (05/0p ). درصورتي‌كه، ديگر پارمترهاي مورد پژوهش، تفاوت معني‌داري را در بين دو گروه نشان نداده‌است (05/0p ). نتيجه‌گيري: با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان اينگونه نتيجه‌گيري نمود كه به‌نظر مي‌رسد ماكزيمم اكسيژن مصرفي و ماكزيمم ضربان قلب اشخاص داراي مولتيپل اسكلروزيس نسبت به افراد عادي كمتر مي‌باشد؛ هرچند كه براي تاييدپذيري بيشتر اين پديده به پژوهش‌هاي بيشتري نياز مي‌باشد.