نظام واكه اي زبان تركي آذربايجاني بر پايه نظريه بهينگي

مقالة حاضر الگوي تمايزدهندگي مشخصه هاي واكه اي را در زبان تركي آذربايجاني تعيين كرده و نظام واكه اي اين زبان را در چهارچوب رويكرد بهينگي تحليل مي كند. الگوي تمايزدهندگي مشخصه هاي واكه اي در زبان هاي مختلف يكسان نيست. اين الگو در بازنمايي خطي و غير خطي مطرح در واج شناسي اشتقاقي منعكس نمي شود؛ اما رويكرد بهينگي الگوهاي تمايز دهندگي مشخصه هاي آوايي را از رهگذر تعارض محدوديت هاي پايايي و نشانداري تبيين مي كند. به همين دليل رويكرد بهينگي در مقايسه با رويكرد اشتقاقي از كفايت توضيحي بيشتري برخوردار باشد. هر زباني از رهگذر تخلف از محدوديت هاي نشانداري و اقناع محدوديت هاي پايايي به گسترش نظام واكه اي خود مي پردازد. زبان تركي آذربايجاني نيز با تخطي از يك سري محدوديت هاي نشانداري و اقناع محدوديت پايايي PRES(height/back/round) به نظام واكه اي نسبتاً پيچيده 9 واكه اي مجهز شده است. همچنين اين تحقيق نشان مي دهد كه تحليل نظام واكه اي در چهارچوب رويكرد بهينگي امكان تبديل واكه ها به يكديگر را پيش بيني مي كند.