رابطه بين هوش معنوي با خودكارآمدي دانشجويان تربيت بدني دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركز

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه بين هوش معنوي و ابعاد آن با خودكارآمدي دانشجويان تربيت بدني دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركز بود. جامعه آماري اين تحقيق شامل2000 نفر از دانشجويان تربيت بدني دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مي¬باشد. تعداد نمونه بر اساس فرمول كوكران 322 نفر برآورد شد كه به صورت نمونه¬گيري در دسترس انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها از پرسشنامه¬ هاي هوش معنوي كينگ (2008)، خودكارآمدي شرر (1982) استفاده شد. داده هاي پژوهش با روش¬هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چند متغيري تجزيه و تحليل شدند. نتايج ضريب همبستگي پيرسون نشان داد كه بين مولفه¬هاي هوش معنوي؛ تفكر وجودي (64/0 r=)، معناداري شخصي(59/0 r=)، آگاهي تعالي (68/0 r=) و هوشياري (87/0 r=) با خودكارآمدي دانشجويان تربيت بدني دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران مركز رابطه معني¬داري دارند. تحليل رگرسيون چند متغيري نشان داد كه حدود 28 درصد واريانس مربوط به خودكارآمدي توسط مولفه¬هاي هوش معنوي تفكر وجودي، معناداري شخصي، آگاهي تعالي و هوشياري تبيين مي¬شود. اين نتايج ضمن همسويي با يافته¬هاي پژوهشي ديگر، حاكي از اين است كه با كاهش ميزان هوش معنوي سطح خودكارآمدي دانشجويان تربيت بدني كاهش و با افزايش ميزان هوش معنوي سطح خودكارآمدي دانشجويان تربيت بدني افزايش مي يابد.