آسيب شناسي كتاب هاي فارسي عمومي و شيوۀ تدريس آن

فارسي عمومي آخرين فرصتي است كه استاد ادبيات مي¬تواند با ارائۀ تدريسي ماندگار پيوندي ظريف و عميق ميان فرهنگ كهن و انديشۀ جوانان برقرار كند و مهارت¬ها و لذت خواندن و نوشتن را به آنها بياموزد. در اين ميان كتاب، خود، ابزاريست براي درك و رسيدن بدين التذاذ. بررسي¬ها نشان مي¬دهد كه برخي از كتاب¬هاي فارسي عمومي دهۀ اخير بر اثر شتابزدگي مؤلفان در امر تأليف و در نظر گرفتن سليقۀ شخصي و گاه سوددهي ريالي كيفيت مطلوب خود را از دست داده¬اند تا آنجا دچار كاستي¬هايي شده¬اند كه هم بر شيوۀ تدريس استاد و هم وضعيت علمي دانشجويان آسيب وارد مي¬كند. در اين پژوهش نگارنده بي¬آنكه قصد تخطئۀ مؤلفان يا بي¬بها جلوه دادن ارزش كار آنان را داشته¬باشد، حجم و محتواي مجموعه¬اي از كتاب¬هاي فارسي عمومي اين دهه را به همراه شيوۀ تدريس برخي از دروس، مورد بررسي قرار داده¬¬ و براي هر يك پيشنهادات قابل اجرا و سازنده¬اي ارائه كرده¬است. نوشتن طرح درسي جامع براي تأليف كتاب¬هاي فارسي، انتخاب¬ متن¬هايي انساني و بحث¬برانگيز، تاكيد بر نگارش دقيق كلمات و حفظ كردن زبان نوشتاري، ارائۀ تحقيقاتي كه در اينترنت و بازار وجود نداشته باشد و ديگر موارد اشاره شده در پژوهش از جمله راه¬كارهايي است كه مي¬تواند تحول قابل توجهي در اين درس ايجاد كند.