تأثير كم¬آبياري و محلول¬پاشي پلي‌آمين‌‌ها بر ميزان فلاونوييد و آنتوسيانين در دو رقم آفتابگردان

به منظور بررسي تأثير كم¬آبياري و محلول¬پاشي پلي‌آمين‌‌ها بر ميزان فلاونوئيد و آنتوسيانين و در دو رقم آفتابگردان در شرايط گلداني، آزمايشي به صورت فاكتوريل بر پايه طرح كامل تصادفي با سه تكرار در دانشكده كشاورزي دانشگاه صنعتي شاهرود در سال 1394 اجرا شد. تيمار‌هاي كم¬آبياري در سه سطح شامل: 100 درصد نياز آبي (عدم تنش)، 85 درصد نياز آبي (تنش ملايم)، 70 درصد نياز آبي (تنش شديد)، به عنوان فاكتور اول و محلول‌پاشي‌ هورمون¬هاي پلي‌آمين‌‌ با غلطت يك ميلي¬مولار در چهار سطح شامل هورمون پوتريسين، اسپرمين، اسپرميدين و شاهد (عدم محلول¬پاشي) به عنوان فاكتور دوم و ارقام آفتابگردان شامل رقم فرخ (زودرس) و رقم برزگر (ديررس) به عنوان فاكتور سوم بودند. در اثر متقابل تنش و رقم بيشترين غلظت فلاونوييد و آنتوسيانين در تنش شديد )70 درصد نياز آبي( و در رقم فرخ (زودرس) به دست آمد.در اثر متقابل محلول¬پاشي و رقم بيشترين غلظت فلاونوييد و آنتوسيانين در تيمار عدم محلول¬پاشي و در رقم فرخ به دست آمد. محلول¬پاشي برگ¬ها با هر سه نوع هورمون پلي‌آمين (پوتريسين، اسپرمين، اسپرميدين) باعث كاهش غلظت فلاونوئيد و آنتوسيانين نسبت به تيمار شاهد در هر دو رقم شد كه نشان¬دهنده نقش اين هورمون¬ها در پاسخ به تنش¬هاي محيطي و حذف راديكال¬هاي آزاد مي¬باشد.