نقش نانو اكسيد روي و آهن و كودهاي زيستي بر عملكرد و اجزاي عملكرد گندم در شرايط محدوديت ‌آبي

به منظور بررسي تأثير تلقيح بذر با باكتري¬هاي محرك رشد و محلول¬پاشي با نانواكسيد آهن و روي بر عملكرد و اجزاي عملكرد دانه گندم در شرايط محدوديت آبي، آزمايشي در گلخانه تحقيقاتي دانشكده علوم كشاورزي دانشگاه محقق اردبيلي در سال 1393 به صورت فاكتوريل در قالب طرح پايه بلوك¬هاي كامل تصادفي در سه تكرار اجرا شد. فاكتورهاي مورد بررسي شامل محدوديت آبي در سه سطح (آبياري كامل به عنوان شاهد، آبياري تا 50 درصد مرحله سنبله دهي و آبياري تا 50 درصد مرحله چكمه¬زني به ترتيب معادل كد 50 و 60 زادوكس)، تيمار دوم شامل تلقيح بذر با باكتري¬هاي محرك رشد در چهار سطح (عدم تلقيح، تلقيح بذر با ازتوباكتر كروكوكوم استرين 5، آزوسپريليوم ليپوفروم سويه OF و سودوموناس پوتيدا استرين 186) و تيمار سوم محلول پاشي در چهار سطح (عدم محلول پاشي، محلول¬پاشي با نانواكسيد آهن، نانواكسيد روي، محلول¬پاشي با نانواكسيد آهن + نانواكسيد روي) بود. بيشترين عملكرد دانه (21/1 گرم در بوته) از تركيب تيماري محلول‌پاشي توأم نانواكسيد آهن و روي، تلقيح بذر با ازتوباكتر در شرايط آبياري كامل و كمترين آن (18/0 ¬گرم در بوته) در آبياري تا مرحله چكمه‌زني مربوط به عدم محلول‌پاشي و عدم تلقيح بذر بود. نتايج نشان داد كه آبياري تا 50 درصد مرحله سنبله¬دهي و چكمه¬زني به ترتيب موجب كاهش 6/31 و 8/65 درصدي عملكرد دانه شده و استفاده توأم از كودهاي بيولوژيك و نانواكسيد آهن و روي به ترتيب 7/50 و 41 درصد از اين كاهش عملكرد را جبران كردند.