مطالعه عملكرد و اجزاي عملكرد جو (Hordeum vulgare L.) تحت تاثير روش¬هاي مختلف خاك¬ورزي و ميزان بقاياي گياهي

اين آزمايش با هدف مطالعه تاثير روش¬هاي مختلف خاك¬ورزي و ميزان بقاياي گياهي گندم بر خصوصيات خاك، عملكرد و اجزاي عملكرد جو در نظام تناوب زراعي گندم-جو در ايستگاه تحقيقات كشاورزي گناباد و در سال زراعي 93-1392 به اجرا در آمد. آزمايش بصورت كرت¬هاي خرد شده در قالب طرح بلوك¬هاي كامل تصادفي با سه تكرار انجام شد. فاكتورهاي اصلي شامل روش¬هاي مختلف خاك ورزي در سه سطح شامل: 1- خاك ورزي متداول (شخم + ديسك + تسطيح + كاشت با بذر كار)، 2- كم خاك¬ورزي (چيزل پكر يا ديسك + تسطيح + كاشت با بذركار) و 3- بي خاك¬ورزي، كاشت با بذركار كشت مستقيم) كه در كرت¬هاي اصلي قرار گرفت و فاكتور فرعي، ميزان بقاياي گياهي در سه سطح ( 1- بدون بقايا، 2- حفظ 30% بقايا و 3- حفظ 60% بقايا محصول قبلي، كه در كرت¬هاي فرعي قرار گرفت. نتايج نشان داد اثر تيمارهاي خاك¬ورزي و ميزان بقايا بر عملكرد بيولوژيك، دانه و شاخص برداشت معني¬دار نبود. بيشترين عملكرد بيولوژيك از برهمكنش تيمار بي¬خاك¬ورزي با حفظ60% بقايا با 9122 كيلوگرم در هكتار حاصل شد. از طرف ديگر بيشترين عملكرد دانه از برهمكنش تيمار بي خاك¬ورزي در سطح صفر% بقايا و كمترين آن از تيمار كم¬خاك¬ورزي در سطح صفر% بقايا به ترتيب با عملكرد 3897 و 3168 كيلوگرم در هكتار حاصل شد. بيشترين شاخص برداشت نيز از برهمكنش تيمار بي خاك¬ورزي در سطح صفر% بقايا با 8/49 درصد حاصل شد. بيشترين تعداد سنبله در متر مربع از تيمار بي خاك¬ورزي بدون بقايا، بيشترين تعداد دانه در سنبله از تيمار بي خاك¬ورزي بعلاوه 60% بقايا و بيشترين وزن هزار دانه از برهمكنش تيمار بي خاك¬ورزي با حفظ 30% بقايا بدست آمد.