اخلاق در نظام حكمت صدرائي

صدرالدين شيرازي، حكيمي فرزانه و از انديشمندان پر آوازه و كثير التاليف، داراي آثاري مي باشد كه در برگيرنده بسياري از مسائل اخلاقي است. ايشان اخلاق را تعادل ميان قوا براي تسلط عقل و روح بر بدن در حد اعلي مي داند. در اين مقاله با روشي توصيفي- تحليلي، به بيان شرايط فعل اخلاقي كه شامل علم، اختيار و قدرت مي باشد پرداخته و با مدد از مباني فكري وفلسفي ملاصدرا، باطن وجود انسان را داراي قواي بهيمي، سبعي، شيطاني و ملكي دانسته كه انسان مي تواند با كمك عقل و شرع و با نور هدايت به مقام خليفه اللهي و ملكي دست يابد. ملاصدرا با استمداد از حركت جوهري ، تشكيك وجود و سير قواي نفس، نظام اخلاقي خود را بر عقلانيت بنيان نهاده است كه مي توان اين نظام اخلاقي را اخلاق متعاليه ناميد.