بررسي تاًثير روش هاي نوين تدريس بر يادگيري در مقطع ابتدايي

الگوي تدريس نقش بسيار مهمي در يادگيري دانش آموزان و در كل روند آموزشي دارد. در روش هاي تدريس نوين سعي بر اين است كه فراگير خود را در كسب مفهوم سهيم بداند و از طرق مختلف به فعاليت هاي ذهني، علمي، فردي و گروهي وادار گردد. هدف نهايي تدريس به وسيله مجموعه اي از تكاليف مشتمل برآگاهي و معلومات مشخص و ساخت فكري و فرآيندهاي شناختي تعيين شده است. اين پژوهش بر آن است كه به بررسي روش هاي نوين تدريس «حل مسئله، بحث گروهي، بارش فكري، روش تدريس غير مستقيم/مشاوره اي، روش تدريس كاوشگري ،ايفاي نقش و گردش علمي » بپردازد؛ تا معلمان با توجه بيشتر به جزئيات و آشنايي با چگونگي اجراي اين روش ها مهارت هاي لازم را پيدا كنند و كيفيت تدريس خود را بالا ببرند. در پايان نشان داده شده است كه هيچ يك از روش هاي تدريس في نفسه خوب يا بد نيستند، بلكه نحوه و شرايط استفاده از آنها باعث قوت يا ضعفشان شده است.